Wani matashi mai suna Musa ya kasance mutum mai son taimakon jama’a a unguwarsu. Duk lokacin da wani yake cikin bukata, Musa kan taimaka masa ba tare da jiran wani sakamako ba. Ya kan taimaki marasa lafiya, yara marayu da kuma dattawa. Mutane da dama suna girmama shi saboda kyawawan halayensa da tausayi da yake nunawa.
A wani lokaci, Musa ya shiga cikin wani hali mai wahala bayan gobara ta kone masa gidansa da dukiyarsa. Ya shiga cikin damuwa saboda bai san yadda zai fara rayuwa ba. Sai dai cikin kankanin lokaci, mutanen unguwar suka taru domin taimaka masa saboda irin alherin da ya taba yi musu a baya.
Wasu sun kawo kayan abinci, wasu suka taimaka da kudi, yayin da wasu suka taimaka wajen sake gyaran gidansa. Musa ya yi matukar farin ciki da ganin yadda mutane suka nuna masa kauna da kulawa. A lokacin ne ya fahimci cewa alherin da mutum yake yi ba ya lalacewa.
A gefe guda kuma, akwai wani mutum mai suna Bala wanda ya kasance mai cutar da mutane da rashin taimako. Duk lokacin da mutane suka bukaci taimakonsa, sai ya raina su ko ya kore su.
Lokacin da shi ma ya shiga matsala, babu wanda ya tsaya masa saboda mutane sun tuna irin halinsa na baya.
Daga karshe, wannan labari yana nuna mana cewa duk abin da mutum ya aikata a rayuwa yana dawowa gare shi. Idan ka shuka alheri, alheri za ka girba, idan kuma ka shuka sharri, sharri ne zai dawo gare ka. Don haka yana da kyau mu kasance masu kyawawan halaye da taimakon juna domin samun sakamako mai kyau a rayuwa.
